#Teamvroem

Een community van hardlopers…

Hard (voor) gewerkt

Chiel Hollander Ik denk terug aan 10 april. Op die dag liep ik samen met Alex de Meentrun. Alex mocht na afloop op de hoogste trede van het erepodium staan. Ik mocht nagenieten van een PR op de 10km. Mijn Marathon voorbereiding had me tot 41’04” gebracht! Meentrun2016_01_1166Niet specifiek op de korte afstand getraind en die dag nam ik mij voor om met mijn nieuwe schema juist op die korte afstand te trainen.

Vorige week maakte ik met Henny een rondje door de polder van Arnhem Zuid. Wat ik verwachte was een rustig duurloopje en rustig de tactiek bespreken voor de wedstrijd zondag. Dat bespreken is maar net aan gelukt; het rondje ging een stuk sneller dan ik had verwacht. Aan het eind van het rondje had ik vooral een hoge hartslag, een te snelle ademhaling, steek in mijn zij mar zeer zeker ook een wedstrijdtactiek.

De specifieke trainingen van de afgelopen maanden moesten zich gaan uitbetalen tijdens de Zilveren Turfloop. 72b93dac-38ca-4ffd-a394-af2003ef20beIk heb tijdens deze trainingsperiode veel gehad aan het samen trainen met Alex en Chiel, die mij regelmatig vergezelde tijdens de pittige trainingen. Zij hebben er voor gezorgd dat ik plezier kreeg in het op de baan trainen. Steeds vaker ben ik (met hen) te vinden op de atletiekbaan naast het Olympisch Stadion of op het terrein van Papendal. Het is een pittige trainingsperiode geweest. De korte afstanden (200-400m) gingen me al snel goed af en kon ik zelfs sneller lopen dan van Henny hoefde. De langere tempoblokken (800-2000m) bleken echter meerdere malen een struikelblok.img_0088

De weersverwachtingen waren niet heel positief. Alex had zich als persoonlijke pace al direct ingeschreven om mee te lopen. In de trainingen heb ik meerdere malen gemerkt dat ik het tempo wel aan kan, maar vasthouden in mijn eentje is een uitdaging en dus erg blij met zijn gezelschap. In de week voorafgaand bleken ook Janine, Chiel en Milan af te reizen naar het pittoreske Mijdrecht om deel te nemen. Janine voor haar tweede 10k wedstrijd en Milan en Chiel wilde ook met mij meelopen; super!img_0531

De zenuwen waren vergelijkbaar als met mijn Marathons. Tijdens het warmlopen lukte het nog net om flauwe grappen te maken met de mannen, maar na het startschot was het snel klaar met mijn gezelligheid.

Vlak na de start stonden Nikki en Tara al weer te juichen; een half uur eerder kwamen zij in de stromende img_0071regen over de finish van de kidsrun. Gewoon super stoer!

De drukte van het startveld waren we snel uit, met Milan schuin achter me en Alex en Chiel gebroederlijk naast elkaar. Snel de dijk op richting de Hoef. Niet sneller starten dan 3’55” was een simpele opdracht van Henny. De hartslag niet te snel op laten lopen en pas na 7 kilometer mijn maximale hartslag bereiken… het begin voelde makkelijk en soepel. De bochten op de dijk deden mij terugdenken aan de dijkenloop. Vandaag geen pittige wind tegen, maar wel net zo veel bochten. Het weer was eigenlijk perfect in tegenstelling tot een uur eerder.

De tussentijden bleven goed, maar de benen hadden het zwaar. Bij de 5k kwamen we door in 19.35; een PR (al heb ik deze afstand nooit als wedstrijd gelopen) en het liefst wilde ik stoppen. Dit is anders dan die tempoblokken zeg. Ik besloot gewoon door te lopen en de mannen te blijven volgen. Chiel had duidelijk de rol van aanvoerder en coachte mij elke kilometer dat we keurig op schema liepen. fullsizerender2Dat gaf mij echter weinig lol, ik had het niet naar mijn zin en begon te mopperen op Alex en Milan die mij iets te gemakkelijk versnelde om mij ruimte te geven in de binnenbochten. Chiel was duidelijk; ik moest mijn mond houden en hij had natuurlijk gelijk…

Na 7 kilometer draaiden we de dijk af, iets vals plat richting het laatste lange eind. Dit stuk ken ik. Het tempo daalt iets, maar binnen de marges. De mannen gaan er in geloven en denken dat Henny het bij het juiste eind had dat een sub 40 mogelijk zou moeten zijn. Bij mij voelt dit al een aantal kilometers heel anders. IMG_4790Alex begint mij nu ook aan te moedigen, net als in de laatste kilometers in Londen. Ook nu kan ik het tempo aardig vasthouden en knallen we door richting de finish.

In de verte zie ik de rotonde liggen die het begin van de eindsprint zal gaan inluiden. De lopers van de 5k komen bij ons op het parcours en het wordt druk op het fietspad. De mannen gaan voor mij lopen, vragen de andere lopers aan de kant te gaan en vergeten niet om mij en de anderen aan te moedigen. Niet iedereen weet de aanmoedigen te waarderen, ik wel en probeer door te bijten. Ik begin in de woorden van Henny te geloven. img_0099Ik begin de mannen te geloven…

We slaan links af richting de finish. Ik hoor de mannen roepen dat ik de eidsprint rustig op moet bouwen, maar ik heb alleen maar oog voor Corine die daar met mijn zus, Nikki en Tara staan te juichen. De high-fives van de meisjes geven mij een boost om in de eindsprint aan te blijven haken bij de mannen…

… Na de finish komt er weinig binnen bij me… Alex, Chiel en Milan feliciteren me… img_0126Pas na de knuffel van Corine begint het trotse gevoel een beetje te landen. Het is me gelukt om onder die 40 minuten te lopen. Alleen was het niet gelukt, maar heb het wel zelf gelopen… Wat een strijd was het onderweg, maar wat ben ik blij met de tijd van 39.35!!

Ik heb de tijd nodig om bij te komen; heel anders dan Janine. Die loopt 9′ van haar PR af en komt gewoon lachend de sporthal binnen lopen, als of er niks gebeurt is. Het is weer een leuke en succesvolle dag met Team Vroem. Het harde trainen van de afgelopen maanden heeft me een progressie van 1’24’ opgeleverd. Niet alleen realiseer ik mij dat ik vandaag een barrière heb overwonnen, maar ook heb genoten van waardevolle vriendschappen en contacten…img_0525

Thanks guys, Thanks Henny, Thanks Team Vroem! 


Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Next Post

Previous Post

1 Comment

  1. Jurriaan 8 november 2016

    Leuk schrijfsel Chiel!

Leave a Reply

© 2019 #Teamvroem

Theme by Anders Norén