#Teamvroem

Een community van hardlopers…

The Hills are calling

Ron Mostert – Mijn verslag van Etten-Leur is nog maar net klaar of hier is alweer het volgende wedstrijd verslag, dit keer van de 7 Heuvelenloop.

Ik ben blij dat ik geen blogger ben, want wat is dit (toetsenbord) topsport.

Zoals ik al schreef in mijn vorige verslag loop ik iedere maand een event en voor november had ik me voor de legendarische 7 Heuvelenloop ingeschreven. Dit is voor mij zo’n evenement wat ik in ieder geval één keertje gelopen wilde hebben.

Omdat dit dus mijn eerste 7 Heuvelenloop werd heb ik me ter voorbereiding georiënteerd op dit licht geaccidenteerde parcours. 1-hoogtekaartjeNa overleg met teammaatje Chiel Brussee werd het strijdplan zelfs iets bijgesteld met het oog op het pukkeltje na KM11.

Het weerbericht in de voorafgaande dagen voorspelde niet veel goeds. 2-schoolreisjeToen Kenneth en ik ’s ochtends naar Nijmegen reden was er sprake van code geel, maar gelukkig werd er in de journaals wel bij gezegd dat de 7 Heuvelenloop door zou gaan.

Vooraf had ik ook al overleg gehad met Everdien die mij had getipt waar ik gratis kon parkeren, maar aangezien we ruim op tijd waren besloten we gebruik te maken van de P+R en bustransfer van de organisatie. Terwijl we op de bus stonden te wachten werden we bijna van de dijk afgeblazen, het was koud, guur en begon het zelfs een beetje te regenen. Gelukkig vertelde buienradar ons dat het tijdens de race wel droog zijn.

Nadat we met de bus naar het station waren gebracht liepen we naar onze omkleedlocatie, de Randstad Parkeergarage. Hier was alles prima geregeld en kon ik zelfs mijn grote tas achterlaten. Ondertussen hadden we Henny en Milan al gesproken en na het omkleden liepen we met z’n allen naar het blauwe startvak. De ingang hiervan was benoemd tot #TeamVROEM meeting point. Terwijl de ene na de andere bekende loper zich melde kreeg ik van Henny, die zelf niet mee liep dit jaar, de laatste aanwijzingen. Je krijgt een slinger stuk, blijf dan een beetje in het midden van de weg lopen, kijk uit bij de drinkpost, die zit op een veel te smal stuk van het parcours, neem bergaf grote passen, wees beducht op het steile pukkeltje en het vals plat in de laatste 500 meter voor de finish. Ook hadden we het nog even over mijn plannen voor 2017. (Ik kan verklappen dat ik ondertussen sta ingeschreven voor Rotterdam, mijn eerste M !). Everdien en Matthijs waren ook aangekomen bij het meeting point en we kletsen nog wat terwijl de snelle mannen in het blauwe vak zich opmaken voor hun start. Ook voor mij is het ondertussen tijd om richting het gele startvak te gaan en ik spreek met Everdien af waar ik haar en Matthijs na afloop tref.

Ik weet van een aantal bekenden dat zij ook in geel mogen starten, maar het duurt even voor ik de eerste (en naar later blijkt ook de enige) spot: Mari Durieux, waarmee ik samen met Gaby de DtD heb gelopen. We kletsen bij en Mari blijkt al een app-je te hebben van Gaby. Ze heeft in het zonnige Valencia onverwacht de M gelopen en is op dat moment al binnen (in een belachelijk snelle tijd voor iemand die in korte tijd haar derde M loopt). Snel maken we een startvak selfie voor haar en krijgen de succeswensen terug.3-startvakselfie

Mari geeft aan dat hij niet fit is en ik bied aan om samen met hem te lopen en hem te helpen net zoals hij mij heeft geholpen tijdens de DtD. Als het startschot valt komt ons startvak langzaam in beweging en we wandelen rustig naar de startlijn. Onderweg volgt nog een korte plaspauze en dan gaan we via de trechter toch echt op weg, the hills are calling.

4-vlak-na-de-startDat Mari niet fit is blijkt al snel, na de eerste KM neem ik afscheid van hem, want samen lopen is niet echt een optie. Het parcours begint al wat te glooien. Terwijl ik mij verbaas over het aantal lopers wat voor het 5 KM punt alweer rechtsomkeert maakt en langs de route terug wandelt, begin ik aan het serieuzere werk. Ik loop niet voluit, ik houd me aan het plan om het eerste stuk niet te snel te starten en ben beducht op alle stijgende stukken. Het stijgen gaat soepel, ondanks dat ik tijdens de trainingen niet verder kom dan een viaduct over de N11 waarvan Strava niet eens hoogtemeters registreert. Het afdalen is een klein feestje.5-tijdens-de-race

Op het middenstuk gaat het tempo al wat omhoog tot ik aankom bij KM11, daar ga ik voorzichtig naar boven. Onderweg zie ik een loper die ik van achteren meen te herkennen als hardlopende boer. Als ik hem en zijn loopmaatje voorbij ben werp ik snel een blik op zijn startnummer. Als het John blijkt te zijn groet ik hem nog even. Bijna is het steile stuk voorbij en kan (eindelijk) de handrem er vanaf. In vliegende vaart en met de wind in de rug bergaf. Wat is dat leuk 🙂 De laatste 500m voor de finish ervaar ik niet als lastig en nog behoorlijk fris kom ik uiteindelijk in 1:16:28 over de finish. Niet de 1:15 waar ik op vertrokken was, maar ik ben er blij mee. Ik heb race misschien iets te berekenend / bedachtzaam benaderd door de onbekendheid met het parcours.

Hoewel het een officieel 15K PR in een wedstrijd is, weet ik nu ook al dat ik dat ga aanscherpen straks tijdens mijn hardloop event in December: De Bruggenloop in Rotterdam. Daar ga ik zeker onder die 1:15 duiken.

Oh en die code geel, de harde wind? Niet echt last van gehad. In het eerste stuk van het parcours hadden we hem bij vlagen een beetje tegen, maar verderop in het parcours hadden we er geen last meer van en aan het einde zelfs in de rug mee.

Na de race blijf ik nog even rondhangen in het finish vak om Mari binnen te zien komen, maar die spot ik niet. Ondertussen krijg ik een app-je van Matthijs en we zoeken elkaar op. Hij was binnen het uur binnen en staat te wachten op Everdien. Omdat we nog wel even tijd hebben voor zij binnen komt (laat gestart) lopen we samen naar de Randstad parkeergarage waar ik mij omkleed en Matthijs een kop koffie scoort. Als we teruglopen naar het finishgebied krijgt Matthijs een automatische finish SMS met de eindtijd van Everdien ook zij heeft haar PR aangescherpt en is dus in aantocht. We kletsen gezellig nog even na en ik sla de aangeboden lift naar de P+R af. Ik hang nog wat rond in het finishgebied, spreek mijn collega Jaap en zijn dochter nog even en besluit dat het dan wel tijd is om de stad in te gaan. Ik had met Petra Kerkhove afgesproken om samen nog een herstelbiertje te drinken dus op naar cafe Buren. 6-wachtrij-bussenNa dat herstelbiertje en nog wat mensen gesproken te hebben is het voor mij tijd om naar huis te gaan. Ik wandel naar de bussen die mij terug moeten brengen naar de P+R. Dan ontdek ik het enige minpuntje aan deze dag, er zijn nauwelijks bussen beschikbaar om ons te vervoeren.

Na ruim 45 minuten wachten lukt het mij om ook een plekje in een bus te bemachtigen. Hoewel het best gezellig is in de wachtrij en ik alle socials kan bijwerken, is iedereen er ook wel een beetje klaar mee en wordt het door de aanwakkerende wind ook best wel fris. Vlak voor ik wegrijd vanaf de P+R krijg ik een app-je van Everdien, ze zijn net thuis en gaan aan de sushi. Had ik nu maar ja gezegd tegen die lift….


 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Next Post

Previous Post

3 Comments

  1. Matthijs 5 december 2016

    Mooi verslag. Ik weet zeker dat je een mooie verbetering gaat lopen in Rotterdam. Zowel op de 15 en dan door naar de M.

  2. Everdien 5 december 2016

    Sushi for the win! En op naar sub 1:15 (lukt je makkelijk!), anders kom ik steeds dichterbij met mijn tijden 😉

  3. Michiel 5 december 2016

    De nieuwe Ron Hill is opgestaan

Leave a Reply

© 2019 #Teamvroem

Theme by Anders Norén