#Teamvroem

Een community van hardlopers…

Stravaboys zijn van het pad af

Michiel Hollander Enigszins schuchter lopen de #Stravaboys het terrein van Outdoor Valley op. De twee boys speuren het terrein af, hopende op snel een bekende te treffen. De aanwezige trailers deinzen mee op de muziek van de aanwezige DJ. Iedereen maakt zich ontspannen klaar voor de start van de Petzl NightTrail. De boys zijn echter nerveus en stralen dit kennelijk ook duidelijk uit. Behalve de bijnaam #Stravaboys worden ze ook niet voor niks #Asfaltjunkies genoemd. Vanaf gaan ze echter van het pad af en dat maakt dat ze al dagen zenuwachtig zijn… De mannen van MudSweatTrails hebben dit kennelijk vlug door en vragen vriendelijk of de boys wel goed zijn voorbereid… Dit waren toch die debutanten in het UHT-klassement? Voor de zekerheid worden ze snel meegenomen naar de stand van Petzl om een goede headlight te lenen… ‘Dan zien ze in ieder geval scherp waar ze naast hun geliefde asfalt lopen..!’

Zo zenuwachtig waren Alex en ik natuurlijk niet echt toen we net op tijd voor de start van de Marathonafstand aankwamen in Bergschenhoek. We hadden er al weken veel zin in om aan deze wedstrijd mee te doen. Twee weken geleden hebben we zelfs de UHT gelopen als ‘voorbereiding’ op vandaag. Geïnspireerd door de vele trailers in onze omgeving wagen wij ons steeds wat vaker op trailschoenen buiten de gebaande paden. Onze grote liefde ligt bij het aanscherpen van onze tempo’s op het vlakke asfalt, maar het trailen is een welkome afwisseling en een goede krachttraining in voorbereiding op de Marathon van Hamburg.

Leuk om te merken dat je als ‘vreemde eend in de bijt’ super vriendelijk wordt ontvangen in het trailwereldje. We zijn net op tijd om Jeroen Vink en Pascal nog even succes te wensen voor de Marathon, halen de leen Petzl op die netjes voor ons klaar is gelegd, nemen een bakkie koffie en maken ons dan langzaam op voor de start van onze 25 kilometer. Terwijl we de stoere kids zien starten, en al snel weer zien finishen, komen er verschillende mensen even gedag zeggen. Ze lijken enigszins verbaasd dat wij er wel zijn en ik ‘mijn’ Trailchick niet heb meegenomen…

We zitten al aardig in het trailsfeertje als we om worden geroepen om ons naar de start te begeven. Aangemoedigd door Bart en Marc gaan we vlug van start; de headlights op vol vermogen en ondanks dat we hadden afgesproken deze ‘duurloop’ rustig te lopen, lopen we al snel ons reguliere duurlooptempo. Dat we een beetje over het gras moeten, een heuveltje op of dat er wat sneeuw ligt deert ons niet. Het parcours is goed aangegeven met reflecterende pijlen en we slalommen ons door de groep die voor ons is gestart. Het lijkt net een wegwedstrijd; dat kunnen we!

Ook de eerste bult maakt weinig indruk op ons en we houden er de vaart lekker in. We genieten vol van de donkere omgeving om ons heen. Net op het moment dat we er over filosoferen dat we wel eens kans op een podiumplaats zouden kunnen maken en we nonchalant wat te eten uit onze trailvesten halen gebeurt het… Een onschuldige grasstrook tussen een bos en een sloot blijkt een sluipmoordenaar te zijn. Parcoursbouwer Dennis heeft hier een hinderlaag neergelegd voor ons en voor we het weten staan we tot ons knie vast in de blubber!

Schaterlachend pakken we het tempo weer op, lopen we verder door het donkere dierenbos op weg naar de 010Alp. Na 15 kilometer begint het echte werk. Smalle paadjes, veel hoogteverschil, aan gevroren sneeuw, andere trailers en natte gras hellingen zorgen er voor dat ons tempo fors daalt en we onze plek in dit deelnemersveld direct weer kennen!

Nadat we allebei een flinke smak hebben gemaakt zijn we even kwijt waarom dit een leuke sport is, maar de lol is al snel terug. Anderhalve kilometer vlak asfalt lijkt hier speciaal voor ons in het parcours te zijn opgenomen. Het blijkt een aardig gebaar om ons (en alle anderen) even te laten herstellen voordat het echte werk weer begint. De laatste vijf kilometer is bijna niks meer vlak, rechtuit en/of verhard. Dit is pittig en we zijn dan ook blij dat we de finishbrug bereiken; we hebben deze gave trail overleefd. We besluiten de lopers die voor ons staan, en wachten op een welverdiende mok erwtensoep en warme chocomelk, voorbij te lopen en snel onze meegenomen herstelshake te nemen. Geïnspireerd door de schouderklopjes en de gezellige sfeer besluiten we ook een koud trail-biertje te nemen en dat smaakt naar meer…


Mannen van MudSweattrails; bedankt voor de organisatie van zo een leuk evenement en vooral voor de gastvrijheid! Deze wedstrijd is voor asfaltjunkies niet gelijk een aanrader, maar wel super leuk om aan mee te doen! 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Next Post

Previous Post

Leave a Reply

© 2019 #Teamvroem

Theme by Anders Norén