#Teamvroem

Een community van hardlopers…

Rotterdam Fiascothon

Jurriaan de Rouw – Mijn tweede deelname aan ’s Nederlands, met afstand, mooiste marathon (in ieder geval wat publieke belangstelling betreft) is helaas op een deceptie uitgelopen. Na de voorbije drie marathons krampvrij te zijn doorgekomen, wist mijn belangrijkste tegenstrever mij op 9 april helaas weer te vellen.

Afgezien van de weersvoorspellingen voor D-Day waren de voortekenen eigenlijk best veelbelovend geweest. De voorbereidingsmaanden, waarin ik wederom een door Henny opgesteld strak schema trouw afwerkte, waren nagenoeg geruisloos verlopen. De taperfase, voor mij altijd de moeilijkste periode in aanloop naar een marathon, had ik met verstand-op-nul-en-blik-op-oneindig succesvol doorstaan. Ik had consequent goed op mijn voeding gelet en supplementen tot me genomen waar mijn dieet dat nodig maakte. Op Texel een superleuk en inspirerend trainingsweekend beleefd met mijn loopmaatjes. En – natuurlijk – een inmiddels indrukwekkende (haha) serie van maar liefst drie marathons zonder fysieke ongemakken op mijn palmares, met als klap op de vuurpijl de 2:56 in Spijkenisse. Ergo, alle signalen op groen voor een 2:53 in de Maasstad!

Na een kort rendez-vous met de andere TeamVroem-helden van de dag klonk om 10 uur het welbekende oorverdovende startschot. Wat hierna volgde was een periode van twee uur puur genot, à 4’06”/km tegen een gemiddelde HF van 154 (~85%). Nog net niet lachend spoedde ik mij van kilometer naar kilometer, intussen aangemoedigd door de familie van Ruben, door René en Kenneth, me verheugend op het laatste half uur waarin ik gas zou gaan geven, om voorts dronken van geluk de finishlijn te passeren in een dik PR.

 

Het pakte íets anders uit.

 

In kilometer 30 diende zich het eerste teken van naderend onheil aan. Tijdens een afdalinkje produceerde mijn linkerkuit een korte maar daarom niet minder venijnige, en inmiddels welbekende pijnscheut, waarna net na het 30km punt de zaak definitief op slot ging: er leek alsof mijn linkerkuit huisvesting bood aan een leger krioelende beestjes. Het vooruitzicht van 12km doorstrompelen om ruim later dan oorspronkelijk gepland te finishen, was al niet bepaald aantrekkelijk, maar vooral de wetenschap dat doorlopen serieuzere schade zou kunnen berokkenen, maakte dat ik vrijwel direct en met volle overtuiging besloot er de brui aan te geven. Met ludieke aanmoedigingen probeerde het publiek me nog op andere gedachten te brengen, maar ik kon er op dat moment helaas bepaald niet de lol van inzien. Wat resteerde was een oncomfortabele wandeling terug naar de finish, een ervaring rijker, en een illusie armer.

 

Twee dagen na dato zijn de druiven nog steeds behoorlijk zuur, al ben ik desondanks niet ontevreden met mijn 30km tijd en zelfs gepast trots op het besluit om wijsheid te laten prevaleren en uit te stappen. Nu twee weken rust (…een uitdagender doel dan de marathon…) en dan er flink tegen aan in Hamburg.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Next Post

Previous Post

Leave a Reply

© 2019 #Teamvroem

Theme by Anders Norén