#Teamvroem

Een community van hardlopers…

Oh shit, daar gaat mijn rietje

Ron Mostert – Het is niet doordat ik mijn rietje niet meer had, dat ik bij de Marathon van Rotterdam ben uitgestapt, maar het geeft wel aan dat de scherpte er af was op dat moment. De voortekenen waren gunstig, ik was / ben in vorm, we gingen met een mooi TeamVROEM treintje lopen, er was een voor mij realistisch raceplan en coach Henny was er zelf bij om mij te ondersteunen. Wat een mooi marathon debuut had kunnen worden eindigde voor mij echter op 25,94 KM na de start. Helemaal leeg besloot ik Henny door te laten gaan om nog iets van zijn lange trainingsduurloop richting Hamburg te maken en zelf een bekertje sportdrank te scoren en de kortste route maar de Coolsingel te pakken.

Na een onrustige nacht zat ik om 05:30 beneden in de woonkamer aan een bak thee. M-day was aangebroken en ik was er klaar voor. Ik had er alles aan gedaan om zo goed mogelijk voorbereid aan de start te verschijnen. Zelfs afgelopen vrijdag had ik samen met Gaby bij het ophalen van de startbewijzen de Marathon Expo in de Deluxe uitvoering meegemaakt. Tuurlijk was het onrustig in mijn hoofd, maar dat hoort zo op raceday. Om 07:45 sta ik bij Gaby en Nicky voor de deur, keurig op tijd komen we aan in Rotterdam en bereiken we al snel de garderobe tent. Terwijl Gaby en ik ons omkleden komen Henny en Gerben ook aan bij de tent en kan ik ‘Kenny’ en ‘Paul’ hun startbewijs overhandigen. Na nog 3 keer gecontroleerd te hebben of ik echt alles mee heb, laat ik mijn tas achter in de garderobe en verlaat de tent.

Het is tijd om te vertrekken en na een kleine pitstop bij de skihut, veel beter dan die dixies, komen we aan bij meeting point de Pinguin. Daar staan Ruben, Cor en Juriaan al op ons te wachten samen met de support crew.

De teamfoto wordt gemaakt, de racetactiek wordt doorgenomen en dan is het tijd om naar het startvak te gaan. Onze upgrade is gelukt, we starten in Wave 1. Daar heb ik wel de eerste domper van de dag te pakken, Lee Touwers is niet te verstaan en het beloofde kippenvel moment blijft ook al uit. Hoewel sommigen dat helemaal niet erg vinden.

Dan klinkt het luide startschot en kunnen we van start, Yeah baby bring it on – I’m ready. Omdat we in wave 1 starten is het nog niet overdreven druk op het parcours en als we de Erasmusbrug over zijn krijgen we wat ruimte om in ons eigen tempo te lopen. Op een gegeven moment lopen we zelfs 6 man breed naast elkaar. Op stap met de witte brigade!

Voor mij is dit een klein dejavu naar de HM van Leiden van vorig jaar, waar we dit met de zwarte brigade ook deden. Al snel blijkt dat iedereen goede benen heeft want er wordt lekker doorgelopen. Voor mij gaat het echter te hard wordt het tempo aangepast. Na een paar kilometer wordt uiteindelijk besloten dat Kenny en Gaby samen op pad gaan, Cor en Ruben met elkaar lopen en Henny bij mij blijft omdat de tempo’s toch teveel uit elkaar liggen. Henny en ik laten het tempo wat zakken om het raceplan te volgen en, niet onbelangrijk, mijn hartslag te laten zakken want die is voor dit tempo veel te hoog voor mijn doen. Het lukt de volgende kilometers om mijn hartslag een klein beetje te laten zakken, maar hij blijft wel hoog.

Onderweg probeer ik te genieten van het lopen en al het publiek wat langs de route staat. Een mooie afspiegeling van de enthousiaste inwoners van Rotterdam. Dat zal straks wat worden als daar ook nog bekenden tussen staan in het laatste deel van de race bedenk ik me.

Langzaam kruipt mijn hartslag verder omhoog om bij de verzorgingsposten (net als de rest van deze marathon zijn deze allemaal prima geregeld trouwens) zelfs te pieken. Hoewel ik natuurlijk vaker verzorgingsposten heb bezocht, bezorgen deze me toch wat meer stress om de één of andere reden. Bekertje aanpakken / rietje pakken / beetje drinken / rietje opbergen / sponsje natmaken / armen en hoofd afkoelen / sponsje natmaken / bekertje weggooien / sponsje onder petje stoppen en weer door. Na iedere post besluiten we even het tempo een beetje te laten zakken zodat de hartslag weer kan normaliseren. Dat lukt behoorlijk en vlot volgen de kilometers elkaar op. Althans dat gevoel heb ik.

Henny heeft ondertussen aan de hand van een aantal vragen al gepeild hoe ik er voor sta. Met zijn kennis en ervaring had hij al gezien dat ik vanaf een 10KM al aan het werken was en dat het nog een hele uitdaging zou worden. Hoewel ik zelf vond dat het nog wel ging, gaf hij na afloop aan dat mijn gezicht iets heel anders zei.

Bij de verzorgingsposten op 20KM begin ik weer aan het vaste ritueel, alleen sla ik de stap “rietje netjes opbergen” over en gooi het bekertje met rietje en al weg. Vanuit mijn ooghoek zie ik ze op de grond stuiteren en denk “Oh shit, daar gaat m’n rietje”. Henny is echter op veel dingen voorbereid en ik krijg een reserve rietje van hem.

We verlaten Rotterdam Zuid en lopen langs de Meneba terug richting de Erasmusbrug. De warmte is nu toch echt merkbaar en ik geef bij Henny aan dat heel binnenkomen belangrijker is dan de 3:45 waarop we vertrokken zijn. Ik merk dat ik het tempo nog wat moet laten zakken, maar dat de hartslag hoog blijft.

Als we vervolgens in de buurt van het 25KM punt komen stelt Henny de vraag “Wat gaan we doen, ga je nog mee een rondje door het bos of steek je straks rechtdoor de Coolsingel op?”. Het is hiervandaan nog 17KM, dus al snel 1,5 uur lopen in deze hitte. Mijn snelheid zakt ondertussen in rap tempo en ik geef aan dat ik leeg ben en rechtdoor ga. Ik besluit uit de race te stappen en wens Henny veel succes bij het 2e deel.

Ik baal er van, maar heb er eigenlijk ook gelijk vrede mee. Meer zit er gewoon niet in. Run Walk Run zou misschien nog kunnen, maar in deze hitte nog minimaal 2 uur door ploeteren zie ik echt niet zitten (en wat betekent dit voor mijn herstel?). Ik bel Jacqueline en kids dat ik uitgestapt ben er wandelend aan kom. Ze zijn (net als velen) met stomheid geslagen en verbaasd dat ik hem niet uitloop. Terwijl ik dat doe zie ik een loopmaatje van me die op nagenoeg hetzelfde punt is uitgestapt “Geen weer voor een blanke om hard te lopen” geeft hij aan. Wat een bijzonder toeval om hem hier te zien. Hij is een ervaren marathon loper en onbewust zal dit best een rol hebben gespeeld in de snelle acceptatie.

Tijdens mijn wandeling over de Erasmusbrug laat ik alle supporters die verderop langs het parcours staan weten dat ze niet naar me uit hoeven te kijken en ook in de TeamVROEM app laat ik weten dat ik ben uitgestapt. En ja, ik heb er een paar keer gedacht om weer in te stappen, maar steeds weer blijf ik bij mijn besluit om niet te gaan ploeteren.

Aangekomen bij Jacqueline en de kids doe ik mijn verhaal en drink wat. Via de NN Marathon App kijk ik ondertussen waar de rest van TeamVROEM uithangt en zie dat Gaby al snel binnenkomt. Ik besluit naar het einde van het finish vak te lopen en daar iedereen op te wachten. Dat is best nog een stuk wandelen / rennen omdat een deel van de Coolsingel afgesloten is waardoor ik ook nog om moet lopen. Bij de uitgang van het finish vak tref ik Gaby, Kenny , Juriaan en langzaam aan druppelen ook de andere vroemers binnen. Henny komt uiteindelijk in 3:46 over de finish. Keurig volgens schema denk ik nog….. Als iedereen binnen is en de eerste emoties en verhalen zijn gedeeld vertrekken we naar de garderobe tent. Daar komen ook Chiel, Janine en Milan naar toe en worden onze belevenissen nog uitgebreid besproken. Hierna wordt het tijd om naar huis te gaan en samen met Gaby en Nicky vertrek ik naar de BBQ.

De afgelopen dagen heb ik met Henny en een aantal loopmaatjes dit avontuur geëvalueerd en mijn conclusie is: het was een leerzame lange, warme duurloop met veel publiek langs de route en je hoefde zelf je water niet te dragen 😉 , de oorzaak is een combinatie van factoren geweest waarbij de hitte een belangrijk aandeel had, het besluit om uit te stappen was verstandig en er komt een volgende kans en dan loop ik hem wel uit.

-o-O-o-

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Next Post

Previous Post

4 Comments

  1. Eric 27 april 2017

    Heel veel succes bij jouw voorbereidingen voor Leiden. Stoer dat je deze marathonervaring met je lezers hebt willen delen. Dat hoort ook bij de marathon.

  2. Harmen 15 april 2017

    Ron.

    Jammer voor je eerst marathon maar ik ben er van overtuigd dat de volgende je wel gaat lukken, verstandig besluit van je om uit te stappen.

  3. Debster 14 april 2017

    we hebben al een aantal keer gesproken en uiteraard sta ik achter je keuze. áltijd naar jezelf luisteren. je bent een topper Ron op naar de volgende!!

  4. Petra Kerkhove 14 april 2017

    Jammer dat het niet anders was, maar wel een slimme keuze. Nu kun je ren mooie andere uitzoeken en hoef je niet mega veel “bij” te trainen. Slimme man, die Henny! Op naar de volgende!

Leave a Reply

© 2018 #Teamvroem

Theme by Anders Norén