#Teamvroem

Een community van hardlopers…

Ich bin ein Hamburger “the road to succes is always under construction”

#13 “the road to succes is always under construction”

Nee, niet weer nét niet, vloek ik terwijl ik de 3 uur pacer langzaam van me weg zie lopen.

Chiel Brussee – Tot hier waren de kilometers schijnbaar moeiteloos verlopen maar nu kwam toch weer die kramp opzetten. Als een elektrisch geladen knikker die door je kuit naar beneden rolt, steeds vaker gevolgd door schrikdraad momentjes die de spieren even op slot zetten. Ongemerkt ga ik voorzichtiger lopen. Wat minder druk op de geplaagde kuiten, dus ook wat minder kracht in de afzet. Het doet de snelheid geen goed. Door weer een chaotische drankpostpassage (Hardlopers zijn niets beter dan automobilisten die in de file de snelweg moeten opritsen; Sportiviteit maakt plaats voor blinde paniek bij het zien van een drankpost.) wordt het gat met de pacer en hardloopmaatje Alex een meter of 50. Dit is het. Ik heb het geprobeerd en ben ver gekomen maar moet ze nu laten gaan.

Na de Marathon van Spijkenisse in december 2016, nummer 4 in vier maanden tijd, had ik behoefte aan rust. Even het plezier in het lopen terugvinden. Begrijp me niet verkeerd; ik heb mijn marathontrainingen altijd met veel plezier gedaan, maar de focus is beperkt houdbaar. Ik besloot alle opbouwschema’s los te laten en het gevoel van de dag te volgen. Terug de bossen in, de onverharde paden op. Daar ligt mijn basis en het grote hardloopplezier.

Zo hervond ik de loper in mijzelf. De loper die wil ontdekken, nieuwe uitdagingen zoekt.

2017 voelde als een nieuwe start. Als een pup die voor het eerst zonder riem naar buiten mag. Loslopen. Snuffelen. Zo hard mogelijk rondjes om een boom rennen. Omdat het kan.

Samen met mijn fantastische Teamvroem loopmaatjes naar wedstrijdjes, op trainingskamp naar Texel, op de atletiekbaan of gewoon een stukje door het bos. Maar ook weer tijd voor het trailen. De UHT met Maarten en de Ecotrail de Paris met Janine.

Hardlopen had weer de plaats ingenomen van trainen en ondanks dat ik niet “serieus” bezig was, viel het me telkens op dat ik me zo sterk voelde.

Ondertussen kwam de marathon van Hamburg steeds dichterbij en daarmee de vraag van velen: “wat ga je doen”? Ga je voor sub 3?

Ik wist het werkelijk niet. Wilde het ook niet weten. Weigerde mijn cocon van onbevangen hardloopgeluk te verlaten. Als ik er al eens (kort) over nadacht hoe ik Hamburg wilde beleven, kwamen telkens dezelfde herinneringen naar boven: de Kustmarathon, Las Vegas, Houston; Allemaal marathons waar niet de tijd, maar loopplezier voorop stond. Toch twijfelde ik steeds vaker. De prestaties waren goed, het duurvermogen dik in orde en ja, die sub 3 lokte nog steeds.

3 weken voor Hamburg ging ook ik gewoon taperen. Had ik onbewust al een keuze gemaakt? In gesprekken met Chiel en Henny zocht ik naar de bevestiging die ik nodig had. Met “ het blijft tenslotte een marathon, dus waarom niet gaan voor een maximale prestatie” hakte ik de knoop in de laatste week door. Sub 3 achtte ik niet haalbaar, maar met Berlijn in het achterhoofd: je weet maar nooit.

Een korte striemende hagelbui geselt ons lopers in de eerste kilometers van de race. Het speciaal voor Hamburg gedrukte Teamvroem singletje is meteen doorweekt en de felle wind laat de nog koude spieren verstijven. Mijn inov8’s zoeken wanhopig naar grip op het gladde asfalt. Vanuit het derde startvak probeer ik me door de nerveuze, kronkelende massa een weg naar voren te banen richting de pacer van 3 uur. Ik heb geduld. De eerste kilometers zullen het verschil niet maken. Ik kijk naar de massa om me heen waarvan nu alleen de voeten spreken; Voel de enigszins bedrukte sfeer en het ontzag voor die 42 kilometers die voor ons liggen. Ingehouden energie en het verlangen naar een succesvol einde.

Na circa 2 kilometer ben ik bij de pacer en check ik in bij Alex, Nesrine en Gio die voor mij gestart zijn. Het maakt de marathon wat minder eenzaam. Waar Nes en Gio al vroeg versnellen zullen Alex en ik nog lange tijd samen oplopen, bekertjes water en sportdrank delen, knokken voor een plekje achter de pacer en beschutting zoeken voor de wind.

Het voelt goed, heel erg goed. Mijn hartslag blijft maar onder de 150 slagen en zelfs het vals plat, waar ik vooraf voor vreesde, doet me niets. De tactiek is simpel: zolang mogelijk de pacer volgen.

Na 12 marathons weet ik precies wat er komen gaat, hoe ik me op ieder punt moet voelen en wanneer het spannend wordt. Toch word ik verrast. Het 16 km gevoel komt pas bij 18, de hartslag blijft maar onder de 150 en voor het eerst bij km 25, waar het een flink stuk vals plat oploopt, zeg ik tegen Alex dat de soepelheid er nu wel vanaf is. Stiekem hoop ik op een wonder. Een wonder van sub 3, zonder specifieke marathonvoorbereiding.

Km 32 is zo’n breekpunt. Nog “slechts” 10 km te gaan. 42’30” reken ik. Plus die 195 meter.

Check: alle seinen nog op groen. Nu wordt het spannend.

Alsof de duivel er mee speelt, alsof het me niet gegund wordt, alsof ik nooit die drie uursbarrière mag doorbreken, zo voelt het als de eerste krampscheut door mijn rechterkuit trekt. Bij km 33 al. Nog 9 te gaan. 38’15” . Plus die 195 meter.

Langzaam zak ik af naar de staart van de pacergroep. “Niets forceren, mooi blijven lopen, pasfrequentie hoog houden” spreek ik mezelf toe terwijl het vertrouwen langzaam wegzakt. Ik wil Alex succes wensen voor de laatste kilometers, maar hij is buiten bereik. Net als mijn sub 3.

Gelaten zie ik hoe de lopers zich in het gat storten dat ik achterlaat. De marathon is meedogenloos. Niemand heeft medelijden. Niemand kijkt om.

Ik weet niet wat er gebeurt, maar plots word ik bevangen door een enorme strijdlust. Verdomme, niet weer nét niet. Fuck die kramp. Liever ergens dood langs de kant neervallen dan het nu laten gaan. Ik begin terug te knokken en weet na een paar kilometer op een stukje vals plat omlaag weer de aansluiting met de pacergroep te krijgen. “Hier ben ik weer jongens” wil ik roepen. Jullie zijn nog niet van me af.

Aftellen nu. Met iedere stap dichter bij de finish. Met iedere stap dichter bij het doel. Inmiddels met haklanding, om de kuiten te ontzien, hark ik door. De pacer moet ik nu definitief laten gaan maar het is nog maar 3 kilometer. Even heb ik een déjà vu van Berlijn waar de tijd als zand door mijn vingers glipte. Dat mag niet gebeuren. Dat gaat niet gebeuren!

Dan in de laatste bocht, die eindelijk de TV toren zichtbaar maakt, zie ik mijn gloriemoment op de finish liggen. Als stervende zwaan sprint ik over de rode loper. Geen seconde wil ik opofferen voor de fotografen. Hier heb ik 42 km keihard voor geknokt. Hier is Michiel, gepensioneerd marathonloper.

Ondertussen is Nesrine in een fabelachtige tijd als derde Libanese vrouw ooit onder de 3 uur gefinisht, heeft Alex een onuitwisbare indruk achtergelaten door na zijn sub 3 finish over de rode loper te kotsen, hebben Milan en Jurriaan als estafetteploeg 2uur 50 op de klokken gezet, oversteeg Chiel Hollander alle verwachtingen door weer 9 minuten (!) van zijn PR af te lopen, gaf Henny marathonles door een onnavolgbare negatieve split te lopen en 5 minuten eerder dan gepland onder de douche te stappen, liep Cor niet onverdienstelijk (understatement) zijn 20e marathon en dat slechts 2 weken na Rotterdam, bevestigde Gerard zijn status als meest relaxte marathonner ooit, snoepte en passant weer 6 minuten van zijn PR af én troefde Kitty af in hun onderlinge sportieve strijd, en last but not least, maakte Janine haar marathondebuut en liet alle kritieken verstommen door na een voortreffelijk opgebouwde race (op de dixiestop na) te finishen en schijnbaar onaangedaan en breedlachend met een biertje voor de fotograaf te poseren.

En oh ja, Gerben liep natuurlijk ook mee 😉

Iedereen van TeamVroem + support en in het bijzonder Chiel en Henny bedankt voor het loopplezier van afgelopen jaar en dit gouden weekend.

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Next Post

Previous Post

11 Comments

  1. Cor Ruigendijk 1 mei 2017

    Echt super Chiel, en leuk om te lezen.

  2. Esther 28 april 2017

    Mooi verhaal van een harde strijd. Top dat het gelukt is en dat je nu van je pensioen kunt gaan genieten. Trailen is toch veel leuker 😉
    Proficiat!

  3. Filip De Jaeger 28 april 2017

    Proficiat, was een kwestie van tijd en de goede omstandigheden.
    Mooie mijlpaal die sub3. De volgende is dat ook, 4’/km. ?
    Geniet eerst maar van deze.?

  4. Joke 27 april 2017

    “Haha, hier ben ik weer”… super gedaan Michiel, sterk hoofd en lijf natuurlijk!! Blij voor jou en ook voor Janine haar debuut!!!

  5. Eric 27 april 2017

    Wat een mentale overwinning! Heel mooi beschreven hoe je jezelf een schop onder de kont hebt gegeven. Het heilige sub 3 moeten is er nu af. Misschien dat je jezelf nog eens verrast door vanuit de ontspanning een hele snelle marathon te open. Wie weet…

  6. Kitty 27 april 2017

    Gepensioneerd marathonloper?? Voor hoe lang?
    *doorwerk bonus*! ?
    Hulde!!

  7. jan 27 april 2017

    Leuk geschreven en _eindelijk_ onder de sub3!

  8. Kenneth 27 april 2017

    Dit verslag is bijna net zo schitterend als je prestatie zelf! Heerlijk! En voor de derde keer: gefeliciteerd ?

  9. Marc 27 april 2017

    Mooi verhaal op naar het ouwe mannen Marathon huis 😉

  10. Ruben 27 april 2017

    Heel vet Chiel! Klasse hoor.

Leave a Reply

© 2018 #Teamvroem

Theme by Anders Norén