#Teamvroem

Een community van hardlopers…

Ich bin ein Marathonner

Janine Brussee – Waar de meeste beginnen met een aanloop van de weg naar een marathon te beschrijven, wil ik eigenlijk dit hoofdstuk volledig overslaan. De meeste weten van waar ik ben gekomen, hoe ik ben begonnen met hardlopen en wat mijn doel was.  Ook zullen vele zeggen: Was het wel verstandig, zo’n marathon lopen?…

Ik zeg: JA! Al is het maar om een hele dikke middelvinger naar de artsen op te steken.

Ik had er zin in! De hele week voor de marathon van Hamburg toch wel een boel zenuwen over hoe ik deze zou gaan lopen. Niet of ik deze ga uitlopen, maar hoe ik dit pleuris eind ga afleggen. Eetstress, zeg maar, of mijn maag/darmen het de hele weg gaan volhouden en niet zoals bij de halve marathon van Amsterdam na 15km zegt: Daaagg! Ik stop ermee.

Na donderdagavond de deur achter me dicht te hebben gedaan op kantoor, begon mijn weekend Hamburg.  Tas was al half ingepakt en alle focus was nu gericht op die tering lange tocht naar de finish. Nog eens drie keer mijn tas nagekeken of alles erin zat wat ik wellicht nodig kon hebben dit weekend. De weerberichten waren niet super, dus naast het mooie hempie van TeamVroem Goes Hamburg, ook maar wat kleding ingepakt met lange mouwen.

De volgende ochtend samen met mijn lief en Michiel & Corine naar Hamburg! Zenuwen?! Neuhh, als ik er niet aan denk 😀

Wat ging ik dit weekend ook al weer doen….In ieder geval genieten! Genieten van alle momenten en oh ja iets met lopen door Hamburg. Hahaha, ja wie had dat gedacht. Als het aan Chiel lag, zou mijn eerste marathon wat later in het jaar zijn gezien de trainingen en tijdsbestek na het lopen van mijn 1ste halve marathon. Maar ik had een doel en ingeschreven voor Hamburg. En als ik me ergens voor inschrijf, ga ik ‘m godverdomme ook lopen en uitlopen! Klaar was ik ervoor.

Voordat we naar het hotel Gastwerk reden, gingen we eerst onze startnummers en goodiebag ophalen op de Expo. Alex en Jacqueline kwamen ook die kant op. Samen de Messehalle in en op naar de balie waar mijn startnummer uitgeprint werd. Mooi startnummer: F5552. Grapte op het werk al over giro 555(2) help Janine de Marathon door. 😀 Nu waren de zenuwen losgebroken en kon ik alleen nog maar kort reageren in het Duits tegen de aardige man die mijn startnummer overhandigde. Vertelde dat hij wel eens in Arnhem was geweest en vond het een mooie stad.

De beste man had natuurlijk wel door dat ik deze afstand nog niet vaak had gelopen en wenste mij heel veel succes. In het Engels maakte ik hem duidelijk, dat ik veel succes nodig zal hebben zondag. Mijn Duits was op dat moment ver te zoeken.

In het hotel de tassen weggebracht naar onze kamer en toen naar de bar van het hotel wachten tot iedereen er was. Lekker een alcoholvrije Weizen! Dat smaakt prima. Die avond heerlijk gegeten in het hotel en na een paar nummers te hebben gehoord van een Coverbandje in het café, ons bedje ingekropen.

De volgende dag stond in het teken van de benen wakker schudden, pasta happen en vroeg naar bed als goede voorbereiding op de grote dag.

Als nog-geen-marathonster liet ik me leiden door de groep ervaren marathonners. Zij weten hoe het moet. Gewoon volgen en dan komt het allemaal wel goed.

Zenuwen op standje 0 zetten dus!

Zondagochtend, heel vroeg naast mijn bedje. Vandaag zou ik een stukje gaan lopen, jawel 42,2km trailen hield ik me voor. Tijd?! Onbelangrijk. Uitlopen is het doel.

Gelukkig was Esther mee, zij ging staan op plekken waar ik het waarschijnlijk moeilijk zou gaan krijgen. Een date met haar op 21 km en het 35 km.

Een tijdje geleden had ik met Cor gesproken over deze Marathon en hij had aangegeven dat hij deze afstand met mij wilde lopen. Voor deze race toch maar even uitgelegd dat het waarschijnlijk niet zo’n goed idee is omdat mijn race er heel anders uit zou gaan zien dan die van hem. Elke 7km een 200m wandelen om te eten. Dit  heb ik in mijn trainingen ook geoefend en werkte voor mijn maag/ darmen prima. Geen gels voor mij, maar Muesli/ notenbars.

Na mijn lief en andere TeamVroemers veel succes gewenst te hebben wel samen met Cor & Gerard richting onze startvakken gelopen. Gerard gaf aan dat hij met mij het startvak in zou lopen, toch wel fijn…Tot aan de start iemand om mee te beppen zodat de zenuwen weg zouden blijven. Ook Esther stond aan de kant van ons startvak. Mijn support voor deze dag, fijn! Zenuwen, niet veel totdat de enorme hagelbui over ons heen kwam…de snelle lopers waren al gestart en zich warm aan het lopen, maar wij stonden koud en uiteindelijk nat in het startvak te wachten. Stress, heel veel stress… Natte voeten al voor de start, een terugblik op mijn eerste trail, Bergracetrail. Een mooie trail die ik samen met Chiel H. had gelopen. Een hoosbui voor de start, helemaal zeiknat. Nu viel het nog mee, gelukkig had Esther mijn windjack binnen bereik. Ongeveer 15 minuten na het startschot mochten Gerard en ik eindelijk in beweging komen. Beetje verkrampt van de kou over de startlijn, daar gaan we dan!!

Op 5 km kreeg ik het gevoel dat ik weer moest piesen. Voor de start natuurlijk het laatste geprobeerd uit mijn blaas te persen, maar nu was die weer vol. Zenuw plasje?! Direct een Deja vu op mijn 10km race in Valencia, to pee or not to pee…. Nou to pee it is! In de rij voor een Dixie. Beetje ernstig dat je zelfs tijdens een race in de rij moet staan. Maar goed, ik ga proberen de schade in te halen zodra ik uit deze Dixie ben.

Zag het ballonnetje van 04:45 uur voorbij komen en op dat moment wist ik het: Die ga ik voor blijven!

Zoals iedereen mij vooraf advies gaf: ga niet te snel lopen, probeerde ik dat ook zeker niet te doen. Pas op 14 km was ik net het ballonnetje voorbij. Het koste me toch nog best veel moeite om de vrouw met het ballonnetje in te halen en het was al weer tijd om te eten. Kansloos dacht ik, maar ga het proberen.

Op naar de 21 km, want daar zal mijn support staan!

Oh wat kan je daar zooo naar uit kijken tijdens een wedstrijd.

Esther kon Kitty gerust stellen (stress vanaf de fiets omdat ik een piespauze had genomen):-D Lief!

Verder hetzelfde ritme aanhouden: eten en weer door.  De finish is nog ver! En had ik al verteld dat het weer niet zo heel best was? Nadat Esther zei dat de wind gelukkig meeviel, liep ik na mijn wandelpauze een bocht door waarbij ik tegen de wind in moest boksen. Gelukkig een stuk dat ook nog eens vals plat omhoog liep. Ppfff, waarom ook al weer??

Bij 28 km weer een wandelpauze, eten gaat een stuk lastiger, maar toch probeer ik nog wat naar binnen te werken. Vaak zat een energiedip gehad en dat had ik voor vandaag niet in de planning. En weer door. Naar de 35 km!

En daar staat Esther gelukkig weer, inmiddels mijn trouwe supporter. Het is haar gelukt om op de afgesproken plekken te staan. Erg fijn! Bij 35 km kreeg ik toch wel last van wat stramme benen en begon steeds meer het gevoel te komen van: Waar is Godverdomme die finish! Ondanks dat ik er wel een beetje klaar mee was, was stoppen geen optie.

De laatste 7 km moet toch ook nog wel lukken?!
Esther vertelde dat Chiel eindelijk met MarathonPensioen kon want hij was onder de 3 uur gefinisht samen met Alex en Nesrine. Nou dit hielp me wel die laatste 7 km’s door te komen! Met een flinke grijs op m’n gezicht richting finish!

Maar toen kwam het ballonnetje weer voorbij, dus moest ik weer aan de bak! Samen met Esther een stukje hobbelen tot aan de metro waarmee zij naar de finish ging.
Gas erop! Het ballonnetje had ik in No Time ingehaald en probeerde het tempo aan te houden. Garmin gaf aan dat ik op 6:10/km liep. Best aardig nog na 35 km.

Tot de laatste 3 km’s, die gingen omhoog! Wat kan vals plat er dan enorm inhakken. Gelukkig was het ballonnetje ver achter mij, dus tempo toch maar wat aangepast. Stel je voor dat ik de finish niet haal.

De Heinrich- Hertz Turm kwam in zicht. Dat betekent, daar is de finish. Kon het gewoon bijna niet geloven dat ik er al bijna was. Wat een publiek! Voorbij de bocht hoor ik iemand mijn naam roepen, CHIEL, ohhhh wat fijn dat hij daar staat. Bij het voorbij lopen (letterlijk voorbij lopen) geef ik ‘m een high five en feliciteer hem met zijn pensioen. Maar ik moet door, de finish is om de hoek! Zoekend naar de Pinguïn, Atie sleept deze  mascotte op stok mee naar elke wedstrijd zodat we weten waar ze staat. En ja hoor, Pinguïn gespot. Uitbundig gezwaaid naar Atie en Cor en toen de finish over.

Hell Yeah! Weer een doel bereikt!

Voldaan over de finish, waar ik mijn medaille omgehangen krijg. De glimlach op mijn gezicht was niet meer weg te toveren! In de hal werd ik tegengehouden door een  fotograaf… die glimlach moest vastgelegd worden J.

Waar bij de meesten het verhaal ophoudt, gaat het bij mij nog even door. Want ja, die roze wolk waarop ik me bevind is niet weg te poetsen.

Deze wedstrijd was voor mij een soort overwinning van heel veel narigheid dat ik heb gehad in de afgelopen jaren. Emotioneel over de finish, nee dat niet, maar wel terwijl ik mijn verhaal aan het typen ben. Het is me verdomme gelukt en dat betekent voor mij dat er weer nieuwe deuren open gaan naar nog meer moois.

Wie weet de Two Oceans?! Die zit namelijk al heel lang in mijn gedachten.

Voor nu ga ik voorlopig lekker nagenieten van de spierpijn en wil ik de TeamVroemers bedanken voor de support voor en tijdens het lopen. Esther, jij in het speciaal voor tijdens deze race. En natuurlijk mijn lief, die me geholpen heeft om dit doel te bereiken!

Daarnaast het support van mijn collega’s, goede vrienden & mijn ouders was heel erg welkom en is zeer gewaardeerd.

Ook jullie hebben een niet zo’n super sociale Janine mee mogen maken omdat “bijna” alles in het teken stond van deze marathon.

Dikke kus!

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Next Post

Previous Post

10 Comments

  1. Jones Williams 19 december 2017

    Heb je gehoord van het wonderbaarlijke werk van Heer Kakabu ??? Deze man is vol wonderen en wonderen, zijn wonder is wat mijn leven en dat van mijn vrouw voor beter heeft gemaakt. Ik nam contact met hem op voor hulp om me te helpen een loterij te winnen en ook om mijn vrouw te helpen die al 3 jaar last heeft van een nierprobleem. Heer Kakabu antwoordde en zei me dat hij me zou helpen de loterij te winnen en dat mijn vrouw binnen 12 tot 16 uur genezen zou worden, ik deed alles wat hij me vertelde en tot mijn grote verrassing gebeurde alles zoals hij zei. Mijn vrouw werd genezen en ik won de loterij, ik kocht een huis en ik leef nu gelukkig met mijn vrouw en dochter. Ik ben opgewonden en zal blijven getuigen totdat Christus komt, er is geen wonder dat Heer Kakabu niet kan doen. Ben je ziek? Wil je een loterij winnen? Heb je een kind nodig of heb je je ex terug? . en dan haast je en neem contact op met Lord Kakabu via e-mail: lordkakabumiraclework@hotmail.com

  2. Janine 29 april 2017

    Bedankt voor de lieve berichten. Dit pakt inderdaad niemand van mij af. Op naar nog veel meer moois!!

  3. Cor Ruigendijk 29 april 2017

    Goed gedaan Janine, Dit pakt niemand je meer af. Op naar de volgende uitdaging.????

  4. Marc 28 april 2017

    Ik ben trots op je Janine!! Mooi verslag en de herinneringen worden alleen maar mooier ??

  5. Rob Roelofsen 28 april 2017

    Hartstikke goed de gedaan, helemaal top! En bedenk:
    “De pijn verdwijnt…de herinnering blijft!”
    En dat pakt niemand je meer af.

  6. René 28 april 2017

    Mooi stuk Janine!

  7. Ruben 28 april 2017

    Gaaf hoor Janine!

  8. Renée 28 april 2017

    GEFELICITEERD!!! you did it!!!! echt supertof en heel erg trots op jou!!!

  9. Esther 28 april 2017

    Yeah, jij bent een marathonner!!! Egwel!! Je hebt het supergoed gedaan, rustig gebleven en die verrekte finish gehaald!
    Nu op naar nieuwe avonturen, nieuwe plannen maken is altijd geweldig.
    En na alle wedstrijden waarbij jij voor mij aan de kant stond, vond ik het fijn om nu eindelijk eens wat terug te kunnen doen. Was blij dat ik erbij kon zijn!
    Dikke zoen en geniet van die roze wolk, dat je er nog maar lang op mag blijven rondzweven!

  10. Sandra 28 april 2017

    Goed bezig Sjnien, je mag trots op jezelf zijn!! xxx

Leave a Reply

© 2018 #Teamvroem

Theme by Anders Norén