#Teamvroem

Een community van hardlopers…

Dejavu

Chiel Hollander – Vorig jaar stond ik te wachten op het eerste wisselpunt toen onze startloper het wisselpunt naderde terwijl loper twee nog niet gereed was. Dit jaar stond ik met Henny klaar op het wisselpunt en had ik een Dejavu…

De Dijkenloop stond al lange tijd in de agenda van het team. Na het succes op de Marathon estafette van vorig jaar, mochten Team Vroem de titel komen verdedigen. Dit jaar niet de Marathon afstand, maar een halve Marathon, met maximaal 4 lopers.

Door omstandigheden stond ik samen met Milan en Jurriaan aan de start in Beneden-Leeuwen. De coach had op basis van 4 lopers een 1.19 ingeschat als eindtijd. Nu mochten we met 3 aan de bak. Nog voordat wij hadden nagedacht over de logistieke planning, kwam Henny met zijn idee en bood ook nog aan om als chauffeur te fungeren. Met beide handen pakten wij beide ideeën aan.

Het mooie Hamburg singlet was vandaag de wedstrijd outfit en Jurriaan mocht starten. Nadat Henny en ik Milan af hadden gezet op het laatste wisselpunt hadden wij de tijd om ons te positioneren op wisselpunt drie. Jurriaan wilde wel de twee eerste etappes voor zijn rekening nemen.

Terwijl Henny en ik in het zonnetje stonden te wachten kwamen de eerste lopers na ongeveer 36 minuten langs. Niet ver daarachter kwam de eerste estafette loper aan. Vol ongeloof stopte hij bij het wisselpunt; zijn maatje stond klaar. De loper die net nog even rustig de plaatselijke bistro ingelopen was, schaamde zich kapot toen hij naar buiten liep en wist niet hoe snel die aan de bak moest om de verloren tijd in te halen…

Sneller dan verwacht kwam Jur om de hoek. Een derde plaats met een respectabele achterstand op de nummer 2. Hoewel ik me met Henny had voorgenomen iets rustig te starten ging de eerste kilometer in 3’45”; de hartslag inmiddels bijna maximaal terwijl ik de dijk opdraaide. Heel alleen op de dijk, spijt hebbend van mijn te snelle start, hield ik in de gaten of ik bijgehaald werd door de nummer 4. Lastig bij zo een wedstrijd is om de concurrentie in te schatten maar terwijl ik het volgende dorp inliep was ik nog niet ingelopen.

Milan stond klaar bij het bekende dorpshuis en nam vol overgaaf het zweetbandje (lees: estafettestokje) over. Dit zou een flinke eindsprint worden. Ik had de 6,2 kilometer in 24 minuten gelopen. Een gemiddelde van net onder de 4’00” en daar mag ik best tevreden mee zijn gezien de omstandigheden. Na even te zijn bijgekomen ben ik rustig terug gedribbeld naar de finish.

Milan had als slotloper ook sterk gelopen, ook al was hij hier zelf minder tevreden over. De Coach bleek weer een meester voorspeller want we hadden een eindtijd van 1.19:20. Een wel verdiende derde plek, dus samen met Milan mocht ik het weer het podium op (Jur moest helaas op tijd weg).

Voor mij is een ding zeker; volgend jaar moeten we weer terug met Team Vroem!

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Next Post

Previous Post

Leave a Reply

© 2018 #Teamvroem

Theme by Anders Norén