#Teamvroem

Een community van hardlopers…

11 Strandentocht

Chiel en Janine Brussee –  Gaat het? Zwaar hè, roept een medeloopster wanneer ik even stop voor een foto van de pier van Scheveningen. Het is een welkom rustmoment in deze barre tocht.

C | Vanochtend om 10 uur zijn Janine en ik als estafette duo gestart met de 60 kilometer lange 11 strandentocht van Bloemendaal naar Hoek van Holland. Het zusje van de 11 stedentocht telt 11 etappes van wisselende lengte over strand, strand en strand.

We boffen met het weer: windkracht 7, tegen natuurlijk, en af en toe flink wat regen. Bij de start van de eerste etappe vragen we ons nog hardop af waar we aan beginnen. Maar nu we er toch zijn, kunnen we net zo goed gaan lopen.

Janine mag aftrappen met de etappe naar Zandvoort en loopt samen met Kitty, stoer de storm in. De bedoeling is dat ik met de fiets naar de volgende stempelpost ga. Dat is meteen het eerste idee dat sneuvelt vandaag; De fiets wordt ingeruild voor de auto. De harde wind maakt het onmogelijk om te fietsen en tevens zouden we teveel afkoelen onderweg.

J | Facebook begint met de vraag…waar denkt u aan? Nou, heb je even?

Vanmorgen op tijd het bed uitgeklommen voor een 60km run-bike-run te doen van Bloemendaal aan Zee naar Hoek van Holland. Waar denk ik aan: heel veel mul zand en heel veel wind. Prima combinatie om kapot te gaan, maar voldaan over de finish te komen. Terug te komen op de vraag van Facebook… wat ik vandaag allemaal gedacht heb, zal ik maar niet benoemen. Denk dat ik dan van Facebook afgegooid word. Wat een barre tocht vandaag.  Na 3km over het strand gehobbeld te hebben met Kitty heb ik het stokje in Zandvoort overgedragen aan Mijn Lief. Want vandaag gingen we deze 60km samen (estafette) afleggen.

In Zandvoort samen besloten om de fiets in te ruilen voor een auto.

Werd finaal van de fiets geblazen door de wind welke de gehele dag net als de regen onze metgezel zou zijn. Misschien is kwelgeest een beter woord? Kortom de auto was een betere optie!

C | Bij de eerste stempelpost staat Janine al bibberend op me te wachten. Het lopen ging nog wel maar door de enorme plensbui en de harde wind koelt ze nu enorm af.

Snel kleed ik me om en vertrek voor de volgende etappe die meteen 16km lang is. Uitgedost met thermoshirt, pet, zonnebril en buff lijk ik wel een poolreiziger, op mijn korte broek na dan.

Ik moet even wennen aan de horizontale regen en het zandstralen van mijn benen, maar vind al snel mijn cadans. Stiekem hou ik hier wel van. Worstelen met de elementen op een desolaat strand.

Na een kilometer of 5 haal ik Kitty in. Ik geef gehoor aan haar commando “doorlopen” aangezien een gezellig babbeltje in deze omstandigheden er toch niet in zit.

Op dit gedeelte is er echt helemaal niets. Geen strandtent, geen toeristen, zelfs de meeuwen laten zich niet zien. Soms denk ik in de verte een loper te zien maar als ik dichterbij kom blijkt het een strandpaal.

Ondertussen raast de wind door, snijd de adem af en blaast het slijm uit mijn mond. Het zicht door mijn oranje zonnebril wordt steeds waziger door het vettige laagje dat de regen en zeewind achterlaat.

Na 16 eenzame kilometers bereik de stempelpost van Noordwijk. Gelukkig maar want ondanks het rustige tempo zijn mijn benen behoorlijk pijn gaan doen van de inspanning.

Korte briefing van Janine en Jan: Esther is uitgestapt, Kitty heeft het zwaar, er zijn heel veel uitvallers en we moeten ons serieus afvragen of we doorgaan. Ik probeer vastberaden over te komen als ik zeg dat ik er nog wel zin in heb en zeker doorga.

We gooien de geplande tactiek overboord en spreken af op iedere stempelpost de volgende stap te bepalen. Met deze opdracht en in de hoop zich weer een beetje warm te kunnen lopen, vertrekt Janine voor de volgende etappe van 5 kilometer naar Katwijk.

J | Naar Noordwijk gescheurd, geparkeerd en toen in spanning (lees rillende kou) wachten op m’n lief… zie ik in ene keer Esther voorbij schuifelen. Op weg naar de bus. Zeiknat geregend en kon er niets anders meer uitbrengen dan: Koud! En deze bikkel stond ook nog eens met haar tentje op de Campiv.

Goede beslissing om te stoppen want de omstandigheden waren zwaar. Regen, wind en zij heeft niemand om het stokje aan door te geven.

Gelukkig was ook Jan van den Hoven aan het wachten op zijn lief. Beetje afleiding, ivm kou en natte kleding, was wel nodig. Met het uitstappen van Esther begon ik ook enorm te twijfelen of Chiel en ik nog verder moesten gaan. Maar op het moment dat hij bij de stempelpost kwam was hij alleen nog maar meer enthousiaster..

Stoppen was voor hem geen optie. Dus mezelf bij elkaar geraapt en GAAN!

C | Ik heb inmiddels de warmte van de auto verlaten en sta te klappertanden bij de barak van de Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij. Gelukkig zie ik al snel de gele wintermuts van Janine aankomen. “Eigenlijk wil ik verder lopen’ anders koel ik weer af” zegt ze. Ok. Blij dat ze zich niet laat ontmoedigen door het weer, schuif ik mijn teleurstelling dat ik zelf niet kan warmlopen terzijde en spoed me, ongecontroleerd klappertandend naar de auto.

Op het volgende punt in Wassenaar zullen we halverwege zijn. Volgens de routekaart volgen er dan 3 etappes langs Scheveningen naar Kuikduin over 15km. Als ik die in één keer pak, heeft Janine de tijd om goed op te warmen en hoeven we daarna nog “maar” 15km.

In de gezellige, met gestrande wandelaars volgepakte Wassenaarse strandtent Bait, stel ik dit plan aan Janine voor. Wellicht geholpen door de aangename warmte van de strandtent stemt zij hiermee in.

J | Na 5km zou ik het stokje weer overdragen, maar liep toen zo lekker dat ik de volgende 5km erbij gepakt heb. Na deze 10km was het op, stokje toch maar overgedragen aan mijn lief, hij zou ongeveer 15km doen. Na dat moment was het nog maar 15km! Dat is wel te overzien.

Ik zie de mensen een beetje vreemd kijken als ik even later in mijn korte broek naar buiten loop. Het valt vies tegen. De heupen stram en stijf, mijn linker achilles een halve meter te kort, een trekkende rechter hamstring, enkels die op slot zitten, niet echt de ingrediënten voor een soepele tred.

Het strand is niet langer eenzaam maar bezaaid met losse en groepjes lopers.

C | Zelfs de meeuwen laten zich weer zien, net als de die hard locals –meestal met hond- die zich niet door een beetje onstuimig weer hun strandwandeling laten afpakken.

De pier van Scheveningen komt in zicht en begint een steeds imposantere vorm aan te nemen. Ik stop even voor een foto van de pier als achtergrond voor het opwaaiende schuim van de zee. Tijd is niet belangrijk vandaag dus ik mag best een fotomomentje pakken om mijn rustpauze te maskeren.

De razernij van de elementen begint nu langzaam zijn tol te eisen. De tred wordt trager terwijl ik juist sneller naar het einde wil. Het helpt niet mee dat ik niet langer blindelings rechtuit kan gaan maar moet slalommen om de strandomploegende wandelaars. Tussen de gekleurde vliegers speur ik naar de vlaggen van de Hartstichting die elke stempelpost markeren. Die moet bij 7 kilometer staan maar is nog steeds niet in zicht.

Dan, waar het strand bijna ophoudt, ben ik er. Ik app Janine mijn locatie als teken van leven en neem nog maar een warme chocomel.

Doordat de haven van Scheveningen in de weg ligt moet het strand voor even worden verlaten. Dat betekend dus klunen naar de volgende stempelpost. En verkeerd lopen natuurlijk.

De tip “hou de zee rechts van je” gaat even niet op en prompt verdwaal ik. Goed moment om mijn Haags te oefenen (lees vloeken).

Bij het zoveelste “fotomomentje” word ik door een local gered die me de kortste route naar het strand wijst. Nooit geweten dat ik zo blij zou zijn om weer zand onder mijn voeten te hebben. Dat klunen is maar niks voor mij.

Daarna gaat het snel. Niet qua tempo –steeds meer wandelmomentjes- maar wel qua beleving. Mijn hoofd is bij het einde van deze etappe. Dan zit er 45 kilometer op en is de finish in Hoek van Holland binnen handbereik.

J | Voor mij stond er nog 8km op het programma en de laatste 4km zouden we samen doen. Dit gedeelte stond in het teken van klunen door de duinen. Jawel, ik mocht een stukje strand inwisselen voor duinen. Hell Yeah! Maar helaas de volgende post kwam veul te vroeg, al na 5km. Dat was niet de afspraak. Omdat de volgende afstand maar 3km was welke door Chiel gelopen zou worden, heb ik mijn lief maar even gebeld om door te geven dat ik al op de Stempelpost was en  dus de 3km van hem erbij ga pakken.

Vanaf dat moment weer door het mul zand heen naar de volgende Stempelpost…. maar nu was de afstand in ene keer veel langer?! Doodop kwam ik bij de laatste stempelpost aan. Samen over de finish ging em niet meer worden, de kramp in de kuiten werd alleen maar erger. Die 4km moest Chiel dan maar in z’n eentje doen. Een behoorlijke teleurstelling zo om niet samen over de finish te komen….

C \ In Kuikduin neemt Janine het stokje weer over voor een etappe van 8 km. Ook zij is vastberaden de finish te halen. Terwijl ik op de parkeerplaats bij de volgende stempelpost  draal om de warmte van de auto te verlaten, belt ze me op en deelt mee dat ze de volgende etappe er ook nog wel even bijpakt. Bikkel. Zonder aarzelen zet ik meteen koers naar de voorlaatste stempelpost.

De pipo wagen bij ’s-Gravenzande biedt weinig beschutting maar dat maakt nu niet meer uit voor de rustende wandelaars en enkele hardloper die hier hun laatste pauze nemen. Met Hoek in zicht overheerst de euforie. Rusteloos dribbel ik wat heen en weer in afwachting van Janine die appt dat de etappe wat langer is dan de 3 kilometer die stond aangegeven.

J | Besloten dat Chiel de laatste 4km alleen ging lopen en ik hem bij de finish zou  opwachten, blijkt het de helft van de afstand te zijn. Nou zeg! Die 2km kon ik er nog wel uitpersen. Maar goed, mijn lief had al een plantje & medaille gekregen en daar stond ik dan aan de finish. Gelukkig waren de vrijwilligers van de 11Strandentocht zeer enthousiast en na een interview over mijn beleving van de barre tocht waarbij de interviewer vroeg naar mijn ervaring en hoe ik me na zo’n barre tocht ad. 60km voelde, kon ik alleen maar het hoge woord k*t eruit gooien. Waarop alle vrijwilligers in de lach schoten. Zij snapte natuurlijk wel dat dit een onnozele vraag was…. Toen nog even een foto, het omhangen van de medaille en het in ontvangst nemen van een mooi plantje, snel naar binnen om mijn lief te zoeken want er moest nog een foto gemaakt worden van ons samen!

C | Maar dan, eindelijk, kan ik op weg om onze tocht af te ronden. De benen willen niet meer. De tred is al lang niet meer soepel maar elke pas brengt me wel dichter bij het doel. Acht uur na de start in Bloemendaal ligt daar dan plots de finish die een eind maakt aan 60 kilometer worstelen. Trots poserend met onze medailles is alle vermoeidheid voor even verdwenen.

Zullen we teruglopen?

Makkie!

 

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Next Post

Leave a Reply

© 2018 #Teamvroem

Theme by Anders Norén