Hard werken in een vertrouwde omgeving – Michiel Hollander

12 september was dan de dag dat het moest gaan gebeuren… Nadat ik in Half maart via Ruben met Henny in contact ben gekomen, waren er al snel twee doelen gesteld. De trainingschema’s moesten gaan leiden tot een snellere 10 kilometer en een verbetering van mijn eindtijd op de Marathon. Van Henny kreeg ik, al voordat het trainingsschema begonnen was, tips mee om mijn eerste marathon te volbrengen en mede dankzij die tips liep ik in Rome mijn eerste marathon in 3.39. De zomermaanden zouden staan in het teken van sneller worden en een goede basis leggen voor New York. Een PR op de 10 kilometer was voor mij een belangrijk subdoel en zelf had ik d estafette in Winschoten uitgekozen om een poging te doen voor dit PR. Een week voor Rome liep ik 42.30 en daar moest ik dus onder in Winschoten.

De estafette tijdens de 100k van Winschoten betekende mijn tweede loopevenement met Team Vroem. In de zomer al kennis gemaakt met een aantal lopers tijdens de 6 uur van de Haarlemmermeer en die kennismaking zorgde er voor dat ik zin had in Winschoten. Het mooie van Team Vroem vind ik de gedeelde passie voor het hardlopen en het wederzijdse respect voor elkaar prestaties. Ik ben diep onder de indruk van de tijden van jullie medelopers; dit werkt als een grote stimulans om keihard door te trainen naar mijn eigen doelen. Inmiddels ken ik al redelijk wat teamleden en hier kwamen in Winschoten weer een aantal leuke kennismakingen bij. Het werd een spannende dag in een vertrouwde omgeving.

In de voorgaande week een pittige griepaanval te pakken en als ik niet had afgesproken een estafette te lopen, was niet starten misschien wel verstandiger geweest. Een gooi naar een PR doen met zo veel snot in je lijf had beter even uitgesteld kunnen worden. Maar ja, je loopt met een team of je doet het niet! Dus hup, op de vrijdag al rustig richting het hoge Noorden gereden en daar een rondje losgelopen. Deze test viel niet tegen, na een week op bed te hebben gelegen.

Zaterdagochtend op tijd het laatste stukje naar Winschoten om de eerste bekenden te treffen. Leuk weer dat er ook vriendinnen en aanhang mee was om met elkaar een leuke dag te hebben. De coach kwam ook al snel aan en onder zijn bezielende leiding werd een basiskamp ingericht, die we overigens moesten delen met een flinke zwerm wespen. Ook zei hadden meegekregen op twitter dat Eric een flinke jerrycan versgeperste appelsap mee zou nemen.
Leuk om te zien dat ook teamleden die pas laat op de middag zouden starten of zelf geblesseerd waren, de moeite namen om voor de start al aanwezig te zijn en zo de dag met elkaar te delen. Op het moment dat de eerste startschoten gelost werden voor de kidsrun, de 100 en 50 kilometer begonnen de zenuwen toe te nemen. Warmlopen en dan met Maarten naar het startvak. Grappig om daar aangesproken te worden door een ‘wild vreemde’ die alleen maar zijn trui omhoog trekt om ook zijn Team Vroem singlet te showen. Ook Menno was op tijd om bij de start aan te moedigen.

Om 10.30 werd de estafette weggeschoten en ik liet me door al het enthousiasme meevoeren naar een flink tempo. Ondanks de griep voelde dit tempo goed. Pas na 4 kilometer kwam ik er achter dat het windje mee hier ook enige invloed op had. Het tweede deel van het parcours werd gekenmerkt door vrij brede straten waar de wind flink tegenstond. Gelukkig vond ik een dame waar ik goed aan kon optrekken en kon zelfs nog versnellen in de laatste kilometer. 150 meter voor de finish staat dan je coach bemoedigend te knikken en hij had gelijk. Een tijd van 41.57 op de klokken en dus was het doel behaald!

De rest van de dag afwisselend in het basiskamp, bij de start/finish en langs het parcours doorgebracht. Wat een gezellige dag. Iedereen kletst met iedereen. Het enthousiasme van een ieder is aanstekelijk. Het geweld van de ultralopers die elke keer langs lopen, het aanmoedigen van elkaar, de lol onderling en het delen van hardloopervaringen en doelen; super inspirerend en vertrouwd.

Niet iedereen was tevreden over zijn prestaties en veel klachten over de harde wind in het tweede deel van het parcours. Des te meer respect voor Milan en Pasquinel die ook een PR liepen en de lopers die een tweede keer liepen om het team van 10 man (en vrouw) compleet te maken. Zo prettig dat het niet uitmaakt wat je tempo is, er is respect voor een ieders prestatie. Een aanmoediging of opbeurende steun bij een tegenvallende eindtijd! Dank jullie wel, ik heb nu al zin in het volgende evenement dat we met elkaar zullen gaan lopen. Ik ben erbij!


 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail